Rodzina jest pierwszym i najważniejszym środowiskiem wychowawczym dziecka. To ona zaspokaja jego podstawowe potrzeby. Dlatego rodzice powinni rozumieć jaka na nich ciąży odpowiedzialność za rozwój społeczny i emocjonalny dziecka. Jaki wywierają wpływ na kształtowanie jego osobowości.
Rodzice są pierwszymi partnerami interakcji społecznych dziecka. Oddziałowują na nie w najwcześniejszym okresie życia poprzez świadome oddziaływanie wychowawcze ( w wyniku którego dziecko kształtuje swoje zachowania stosownie do oczekiwań rodziców) a przede wszystkim przez oddziaływanie niezamierzone ( rodzice stwarzają określone sytuacje, które wyznaczają kierunek zachowania się dziecka, stanowią najbliższe wzory osobowe asymilowane w procesie naśladownictwa i identyfikacji - dziecko przyswaja sobie różnorodne formy społecznego zachowania ). Rodzina wprowadza dziecko w świat wartości kulturowych, społecznych i religijnych, ukazuje różnorodne cele zaspokajające jego potrzeby i uczy sposobów ich osiągania.
To ojciec i matka jako wychowawcy kierują procesem wychowawczym swoich dzieci. Rodzice, aby ten proces realizować muszą posiadać autorytet ( przedstawiający się w postawie moralnej ) i dostarczać swoim dzieciom jak najwięcej ciepła. To rodzice uczą dzieci okazywania uczuć innym i wyrażania ich nie tylko w słowach. Uczucia te obejmują najbliższe osoby. Dziecko powinno wiedzieć możliwie dużo o swojej rodzinie - o pracy rodziców, zajęciach rodzeństwa, o codziennym trudzie, kłopotach, radościach jak i sukcesach.
Powinno uczestniczyć w spełnianiu różnych obowiązków w domu na miarę swoich możliwości. Przede wszystkim wdrażamy je do prac samoobsługowych: samodzielne ubieranie siei rozbieranie, mycie, jedzenie, porządkowanie swoich zabawek, ubrań. Oprócz obowiązków stałych, wykonywanych systematycznie, dzieci mogą wykonywać czynności doraźne - związane z tym co dzieje się w domu ( pomoc w przygotowaniu przyjęcia ).
Wspólne przeżywane z rodziną radości i zmartwienia stopniowo przygotowują dziecko do bycia pełnowartościowym jej członkiem . dziecko w wieku przedszkolnym nie powinno być traktowane jako małe dziecko, o które każdy się troszczy i wszystko za nie robi. Przedszkolak powinien próbować wnosić swój wkład we wspólne życie rodzinne.